पाहिलंच कधी मागे वळून
कसाही आज असेन
समाधानाचं हस्सू मात्र
नक्कीच चेहऱ्यावर येतं
उद्या नसीन जरी या जगात
खांदे शोधावे नाही लागणार चार
याची खात्री वाटते
पण कधी कधी का कोणासठाऊक
ह्या गर्दीत एकटेपण जाणवतं
दिव्यांचा प्रकाश सुद्धा
मनाच्या काळोखास अपुरा पडतो
प्रवासात सहज डोळा लागतो
तर डोकं टेकण्यास खांदा सापडत नाही
चालताना एखाद्याचा हात धरावा
असा सहवास लाभत नाही
वाटते कोणी आपणासही जवळ घ्यावा
All Is Well म्हणत
एक घट्ट मिठी मारावी
पण सारंच मिळत नाही याची जाण आहे
म्हणून अपेक्षा देखिल फार थोडक्याच आहेत
मग कधी आपल्याच हातावर डोकं ठेवून दोन क्षण निजतो
तर स्वतःलाच मिठीत घेऊन ,All will be well म्हणतो
कोडं आयुष्याचं हे असंच असतं
जितकं सोप्पं दिसतं चक्रव्यूह तेव्हाच उलघडून येतं
-SR.
No comments:
Post a Comment
Note: only a member of this blog may post a comment.